​ Бид үйлдвэртэй, үйлдвэрлэгч улс...

Цагийн сайханд арьс шир, нэхий, өлөн гээд малын дайвар бүтээгдэхүүнийг боловсруулдаг үйлдвэртэй  байсан түүх бий ч өдгөө бараг л арчигдаж, бүдгэрч байна. Тэгвэл тэр үед монголчууд баян байлаа. Арьс шир нэхийгээ боловсруулаад хувцас хунар, гутал цүнхээ үйлдвэрлэчихдэг. Бас ч үгүй гадаадад хүртэл экспортолчихдог. Гадаадад буюу тэр тусмаа Орост сургуульд сурахаар явж буй оюутнууд савхи, савхин хүрэм , пиджак авч явдаг гэх зэрээр монголын нэхий савхи хоёр дэлхийд толгой цохьдог байв.

Гэтэл одоо малын түүхий эд үнэгүйдсэн учраас хэр тааруухан малтай малчдын амьдрал ч жил ирэх тусам доошилж байгаа нь нууц биш. Тийм дээ ч байгаа хэдэн малаа зараад хот газар бараадах цуваа тасрахгүй үргэлжилсээр л байна.

Эрх баригчдын зүгээс мал аж ахуйн салбарт шинэчлэлт, өөрчлөлт хийнэ хэмээж буй. Ингэснээр зөвхөн малчдын амьдрал дээшлээд зогсохгүй цөлжилт эрчимтэй нүүрлээд буй энэ үед хөрсийг сайжруулж, стандартад нийцсэн бүтээгдэхүүнээр хүн амынхаа хүнсийг хангахыг зорьж буй. Мөн улмаар гадаадын улсууд руу чанартай бүтээгдэхүүн экспортлох гэх зэргээр олон талын ажлыг “шинэ төсөл”-дөө тусган хэрэгжүүлэхийг чухалчилж буй бөгөөд үүнийг хамгийн их хүлээж буй хүмүүс бол малчид.

Тиймээс “Бид үйлдвэртэй, үйлдвэрлэгч улс байсан шигээ тэр ирээдүй рүү хурдтай алхана” гэсэн сэтгэлээр хаа хаанаа хандах учиртай юм. Гэхдээ тун яаравчлах хэрэгтэй.