Мөнгөөр “зодсон” хаалга, муухай үнэрт модон жорлон

Монголчуудын хувьд “Өөдлөх айл үүднээсээ” гэж үг бий. Аймаг, орон нутгийн иргэдийн хувьд орох, гарах хаалга нь зочин гийчдийн нүдээр харахад гоё сайхан байх нь бас нэгэн бахархал мөн л байх. Гэвч эдгээр нь аймаг, сумдын удирдлагуудынх нь хувьд ашиг хонжоо харсан арилжаа наймааны нэг хэсэг болчхоод байгаа.

Улсын төсвөөс хэдэн зуун саяын төсөв авч, хаалга барьсан олон ч аймаг, сум бий. Өмнө нь аймаг, сумдын Засаг дарга, удирдлагууд хөшөө, дурсгал босгож буй нэрээр мөнгө завшдаг байсан бол өдгөө аргаа өөрчилж хаалга болгосон нь энэ. 

Үнэндээ “гаднаа гяланцаг дотроо паланцаг” гэгчээр хэдий сайхан хаалга үүдтэй байлаа гээд орж, гарах зам харгуй нь энхэл, донхол, хог хаях сав байтугай бие засах газар ч үгүй оршсоор.

Монгол Улсын ихэнх аймаг сум 80-аас дээш жилийн настай. Хачин сайхан хаалгаар иргэд, зочид нь аймаг, сумруугаа орсон ч өмхий үнэртэй модон жорлон, хаа сайгүй бөөгнөрсөн хог угтах нь тийм ч сайхан орчин хийгээд тохижилт, хөгжил сайтай орон нутгийн тоонд орохгүй л болов уу.

Зарим аймгийн иргэд арга ядахдаа сум орон нутагтаа сургууль төгссөн ойгоо тохиолдуулан анги, танхимаа тохижуулах арай өөр ажил хийдэг болсон. Энүүхэн санааг нь ойлгож, өлгөж аваад аймагтаа хаалга бус хачин сайхан бие асах газар байгуулчихвал илүү үр дүнтэй, өгөөжтэй ажил байхсан болов уу. Хаалга босгосон дарга мундаг, жорлон байгуулчихвал “мудак” амьтан гэсэн ойлголтоосоо одоо салж, орчин цагийн аймаг, сумын удирдлага гэдгээ л санаж явах хэрэгтэй байх юм дээ.